Alkoholikarane i Akron var fr\u00e5 begynnelsen med som ekte Oxfordmedlemmer og dei vart hjertelig mottekne. Og alkoholiker-medlemmene aksepterte det religi\u00f8se regimet. I New York var det annerledes, Oxford-medlemmene var av den \u00abetablerte\u00bb og \u00abvellykka\u00bb klassen, og alkoholikarane var lite interessert i Oxford-programmet. Dei ville slutte \u00e5 drikke og var forn\u00f8yd med det. Bill W. meinte (ovafor Oxford-bevegelsen) at dei burde vise n\u00f8dvendig toleranse, men som Bill uttalte ein gong: \u00abOxfordgruppa ville frelse verden, mens me bare ville hjelpe drankerane.\u00bb<\/p>\n
I New York kom det til brudd februar 1937, i Akron litt seinare. Fr\u00e5 \u00abWriting the Big Book\u00bb av William H. Schaberg, side 135:<\/p>\n
Litt meir enn tre \u00e5r etter vart Bill pressa til \u00e5 forklare n\u00e6rmere om bruddet mellom New York-alkoholikerane og Oxford-gruppa. Han svarte med eit langt og gjennomtenkt brev der han tok for seg i detalj \u00e5tte grunnar som gjorde bruddet n\u00f8dvendig. Disse grunnar kan oppsummerast slik:<\/i><\/p>\n Gitt alt dette, uttalte Bill: <\/i><\/p>\n \u00abEg er alltid glad for \u00e5 kunne sei at nokre av Oxfordgruppas taler og understrekinger om det kristne budskap berga livet mitt. Likedan er det sant at andre holdninger i Oxfordgruppa nesten fekk meg til \u00e5 drikke igjen og me oppdaga fort at n\u00e5r me skulle n\u00e6rme oss nye alkoholikere s\u00e5 m\u00e5tte slike holdninger kneblast om me skulle lukkast. Rehabilitering er eit sp\u00f8rsm\u00e5l om liv eller d\u00f8d for alkoholikere flest, d\u00e5 vart det et valg om \u00e5 ta i bruk det som fungerte og forkaste det som ikkje fungerte.<\/i><\/p>\n Beslutningen om \u00e5 skilje lag med Oxfordgruppa er et av dei viktigaste vendepunkt i AAs historie som bidrog til et avgjerande steg vekk fr\u00e5 eksisterande organisasjoner eller trusoppfatningar. Som ogs\u00e5 f\u00f8rde til ein forpliktelse til \u00e5 utvikle ein handlekraftig struktur med prinsipper som utviklet seg etter egne l\u00f8ysninger i staden for diktert ut fr\u00e5 ein spesiell doktrine. Omsider adskilt fr\u00e5 Oxfordgruppas struktur, l\u00e6resetninger og kultur, kunne n\u00e5 New York-alkoholikerane fritt lage sine egne kj\u00f8rereglar og arbeidsmetoder basert p\u00e5 sin felles erfaring, ein prosess som utvikla seg over tid til det me kjenner i dag.<\/i><\/p>\n Mens forholdet til Oxfordgruppa knirka, s\u00e5 m\u00f8ttes AA-medlemmene p\u00e5 kafe etter Oxfordgruppa-m\u00f8tet. Etter splittelsen s\u00e5 m\u00f8ttes dei heime hj\u00e5 Bill (i Brooklyn) og n\u00e5r der ikkje var plass fekk dei seg m\u00f8telokale p\u00e5 Manhattan, ikkje langt fr\u00e5 Oxfordgruppa. Dei fant egne arbeidsmetodar og erfaringar etter kvart, ein av dei kjenner me fr\u00e5 12+12 om han som hadde et \u00abtilleggsproblem\u00bb, s\u00e5 han visste ikkje om dei \u00abville ha han\u00bb som medlem. Denne episoden er utf\u00f8rlig beskriven p\u00e5 side 140 under overskrifta \u00abA bigger tent\u00bb. Bill var fremste talsmann for at ALLE skulle f\u00e5 vere med FORUTSATT at dei hadde et \u00e6rlig ynskje om \u00e5 slutte \u00e5 drikke.<\/p>\n Der er mange fortellinger om Bill Wilsons innsats for \u00e5 \u00e5pne AA-d\u00f8rene litt meir for kvart \u00e5r. Et typisk eksempel oppsto i m\u00f8telokalet p\u00e5 Manhattan like etter slutten av 2. verdenskrig. P\u00e5 den tid vart bes\u00f8kende \u00f8nska velkommen av et medlem i d\u00f8ra. Ein dag i 1945 s\u00e5 var det et relativt nytt medlem, Barry L., som tok i mot d\u00e5 det dukka opp ein h\u00f8gst \u00abuvanlig\u00bb person – ein neger, tidligare straffed\u00f8mt, alkoholiker og narkoman. (Det var ingen negermedlemmer i NY p\u00e5 den tida). Han var uteliggjar, svolten og blakk. Han vedgjekk at han var homo, det kom ikkje overraskande p\u00e5 Barry ettersom fyren hadde langt, fyldig og bleika blondt h\u00e5r p\u00e5 eine sida av ansiktet mens andre sida viste at han litt av ein ekspert med sminke.<\/i><\/p>\n Barry var nylig blitt edru og ikkje rede til \u00e5 ta ansvaret med \u00e5 sleppe han inn. Han tilkalte fleire av dei eldre medlemmene for \u00e5 bestemme, men dette resulterte bare i h\u00f8glytt diskusjon med sm\u00e5 utsikter til ein beslutning. Til slutt fant Barry ein kopp kaffi til stakkaren og ringde Bill W. heime i Bedford Hills. (<\/i>Som i dag er kjent som Stepping Stones). Han beskreiv det mulige, nye medlem i detalj for Bill og sa: \u00abMe veit ikkje kva i all verden me skal gjere med han. Og han trenger all mulig hjelp.\u00bb<\/i><\/p>\n Etter ein kort tenkepause ber Bill om at Barry g\u00e5r gjennom alle problem- og motforestillinger ein gong til. Og Barry gjorde det.<\/i><\/p>\n \u00abOk, du sa at han er ein dranker?\u00bb sa Bill.<\/i><\/p>\n \u00abOh yes,\u00bb svarte Barry, \u00abIngen tvil om det. Han er uten tvil ein fyllik.\u00bb<\/i><\/p>\n Etter end\u00e5 ein kort tenkepause fatta Bill sin beslutning og sa: \u00abEg trur det er det einaste sp\u00f8rsm\u00e5let me har nokon rett til \u00e5 stille.\u00bb<\/i><\/p>\n Og Barry inviterte han inn.<\/i><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"\n